Stary niedźwiedź mocno śpi...

Z niejednego skarbca ....

Pewno pamiętacie aferę obyczajowo - korupcyjną jaką opisywałem kilka miesięcy temu na łamach Głosu. Spodziewałem się, że w pewnym stopniu ludzie pójdą po rozum do głowy. Jakże się myliłem. Kapłan Tensarioth działa cały czas, a jego łupem wciąż padają lekkomyślnie pilnowane skarbce.
Jako członek ochotniczej straży miejskiej, zostałem wyznaczony do pilnowania kosztowności królewskich (nie mylić z kure...skich). Noc przebiegała spokojnie. Wszechobecna nuda zmuszała mnie do różnych bestialskich potworności (liczenia kamieni w murze, ostrzenia topora, gadania z innymi strażnikami). Po kilku godzinach, gdy większość strażników ukradkiem, w najciemniejszych kątach korytarzy, spać się położyła, poczułem że matka natura mnie wzywa. Szczając w trzcinie, przed budynkiem rzecz jasna, trochę się orzeźwiłem (przyszło wraz z ulgą). Wracając do skarbca, już przy drzwiach, odczułem, że coś jest nie tak. Jednak strażnicy spali, żyw, na swoich miejscach. Uznając, że własny umysł mnie oszukuje, udałem się na swój posterunek, wciąż z dziwnym przeczuciem. Postanowiłem, na wszelki wypadek, zajrzeć do skarbca. Jakież było moje (i nie tylko moje) zdziwienie, gdym w środku ujrzał... Tensariotha.
Już miałem bić na alarm, gdy myśl okrutnie przebiegła. Postanowiłem dobić z nim targu. Ja go nie wydam, a on wyjawi mi swoje tajemnice. Pierwsze pytanie jakie zadałem było oczywiście o sposoby jakimi obrabiał gildie. Kapłan wziął głęboki oddech i zaczął opowiadać. Wspomniał, że początkowo to było proste niczym świński ogon. Tensarioth cieszył się poważaniem w całym Galimorze. Był dość znany i można było mu zaufać. Więc wiele gildii słało mu posłańców z zaproszeniem w ich progi. Tens wybierał pierwszego posłańca, który do niego dotarł i, wraz z nim, udawał się go gildii. Jeśli bractwo było warte zachodu, zostawał w nim. Potem Tensarioth udawał się do odpowiedniej osoby, prosić o klucze do zbrojowni. Argumentował swoją prośbę, chęcią pobrania sprzętu, gdyż jak twierdził, wyposażenie miał niepełne, a sam w biedzie żył. Zamiast miecza, brał cały skarbiec ze zbrojownią włącznie. O dziwo, wszyscy się nabierali na ten sam numer. Złodziej odchodził do następnej gildii robiąc to samo. Gdy przywódca gildii był roztropniejszy, to Tens przyznał, że trzeba było włożyć w to trochę wysiłku. Jak jego działalność wyszła na jaw Tensarioth, przybierał różne imienia i różne szaty. Raz podawał się za barda. Innym razem twierdził, że jest nekromantą. Potem był wojownikiem. Przyznał, że w niektórych bractwach bywał kilka razy, czego nawet nie byli świadomi. Jeśli ludzie rozpoznali zmieniał swój wizerunek. Potem prosił na o przygarnięcie go do jakiejś gildii. W Galimorze nikt nie patrzy na skład gildii, kto aktualnie siedzi. Kiedy już był znany w całym Galimorzem Tens musiał użyć wspólnika. Potem jak się rozsławił w całym Galimorze, włamywacz był przekonany, że ludzie będą uważni, a tymczasem gdy nie był zameldowany w żadnej gildii, posłańcy do niego masowo napływali z zaproszeniami. Oznajmiłem mu, że zamierzam opublikować naszą rozmowę. Na jego twarzy pojawił się dziki uśmiech i tylko mi odrzekł: Im trudniej tym lepiej, dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych. Spytałem, czy nie żal mu było tych wszystkich okradzionych ludzi. Beznamiętnie odpowiedział, że wcale. Okradanie to jego sens życia. Daje mu motywację i stawia przed nim, coraz to trudniejsze, wyzwania. Potem dodał, ze planuje okradzenie całej krainy w jedną noc. Na koniec zadałem mu pytanie: Jak najlepiej obronić się przed włamaniem Tensariotha. Odpowiedź przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Odpowiedział krótko: Hans, to nie będą już włamania Tensariotha...
Dotrzymując umowy, pozwoliłem mu uciec ze skarbca, jednak na grabież się nie zgodziłem. Odprowadziłem go do wyjścia i wróciłem zamknąć wrota do skarbca. Spojrzałem jeszcze raz w stronę komnaty wypełnionej złotem i zauważyłem, że brakuje kilku drobiazgów...

Hans von Laser